"En
we
noemen
je
Pietje!",
dat
was
het
eerste
wat
hij
zich
herinnerde!
Hij
was
net
uit
het
ei
gekropen,
het
was
een
heerlijke
lentedag
in
mei
en
keek
om
zich
heen.
Boven
zich
zag
hij
de
snavels
van
zijn
vader
en
moeder
en
om
hem
heen
lagen
nog
een
aantal
eieren,
waar
zijn
broertjes
en
zusjes
verwoede
pogingen
deden
uit
te
komen.
Hij
was
nog
drijfnat,
maar
zijn
vader
had
al
een
lekkere
verse
worm
klaar
in
zijn
snavel.
Na
deze
vroege
eerste
lunch
deed
Pietje
zijn
ogen
dicht,
hij
was
wat
slaperig
van
het
vele
werk
en
begon
zacht
te
fluiten.
Hij
nam
zich
voor
dit
altijd
te
doen
als
hij
het
naar
zijn
zin
had.
In
de
maanden
die
volgden
gebeurde
er
veel,
pa
en
ma
kwamen
niet
alleen
steeds
met
verse
wormen
voor
alle
kinderen
aan,
maar
ook
met
zaden
en
vruchtjes
en
dus
groeide
Pietje
uit
tot
een
dik
vogeltje
en
...
hij
leerde
vliegen.
In
het
begin
ging
het
moeizaam,
hij
floot
niet
veel,
maar
alras
lukte
het
hem
beter
en
beter.
Soms
was
hij
een
hele
dag
weg,
rustte
af
en
toe
wat
uit
op
een
tak
en
vloog
en
floot
dat
het
een
lieve
lust
was.
Zijn
ouders
waren
trots
op
hem,
maar
spoorden
hem
ook
aan
vooral
te
blijven
vliegen
en
om
nog
meer
te
trainen.
Ze
zeiden
tegen
hem:
"Dat
moet
wel,
want
je
bent
een
trekvogel."
Wist
Pietje
veel
wat
dat
betekende!
Toen
de
herfst
kwam,
werd
dat
al
snel
duidelijk.
Pa
zei
dat
het
koud
zou
worden
in
Fryslân
en
dat
ze
met
vakantie
gingen
naar
een
ver
vreemd
land,
waar
zijn
ouders
een
tweede
boom
hadden.
Het
land
heette
Zuid-Afrika.
Pietje
zocht
wat
informatie
op
over
dat
land
en
zag
het
wel
zitten.
Op
een
middag
zei
pa
dat
het
zover
was
en
de
hele
familie
verzamelde
zich
in
de
boom.
Even
later
vertrokken
ze.
Onderweg
sloten
ze
zich
aan
bij
nog
meer
familieleden,
ooms,
tantes,
neven
en
nichten,
maar
ook
vreemde
vogels
van
een
andere
tak
voegden
zich
bij
de
inmiddels
grote
groep
aan
en
samen
vertrokken
ze
naar
dat
verre
Zuid-Afrika.
Pietje
was
blij
dat
hij
getraind
had.
In
het
begin
floot
hij
nog,
maar
hij
had
al
zijn
energie
nodig
om
de
groep
te
blijven
volgen.
Oké,
af
en
toe
stopte
de
groep
voor
lunch
en
diner
en
een
korte
slaap,
maar
het
was
voornamelijk
hard
doorvliegen.
Hij
zag
mooie
landen
onder
zich
voorbij
trekken
en
gekke
dieren
met
lange
slurven
en
dieren
met
lange
nekken,
maar
uiteindelijk
maakten
pa
en
ma
zich
een
beetje
van
de
groep
los
en
doken
naar
een
mooie
boom
in
de
buurt
van
een
stad:
"Dat
is
Kaapstad,"
zei
pa.
Pietje
had
geen
oog
voor
de
schoonheid
van
de
boom,
de
stad
of
het
land.
Hij
was
te
moe
om
te
fluiten
en
had
het
ook
helemaal
niet
naar
zijn
zin.
Hij
was
uitgemergeld,
mager,
en
vooral
moe,
moe,
moe
...
en
viel
in
slaap.
