Het
afscheid had nogal wat voeten in
aarde. In Zuid-Afrika verdwijn je
niet zomaar met een handdruk. Dat
had ik al eerder gezien, toen een
groepje leerlingen op schoolreisje
ging. Een afscheid is
indrukwekkend, dat wordt groots
opgezet:
“Yes,
Wiebe, we organize an assembly for
you.”
En
dat betekent een grote bijeenkomst,
alle leraren, alle 1000 kinderen
worden opgetrommeld en dan maar
speechen, ze houden in Zuid-Afrika
van speechen. Ik heb ervan genoten,
we hebben de wederzijdse cadeautjes
officieel overhandigd. Ik kon de
cheques aanbieden en als dank
ontving ik het enige echte
schilderij dat in de school hing,
hun schooltje, geportretteerd door
een
ter
plaatse bekende
kunstenaar en tevens oud-leerling.
Wel, en dit kunstwerkje zal nu een
plekje bij ons op school krijgen.
We worden een beetje
TWINS.
Wat gebeurde er nog meer op
de laatste schooldag? De
deputy trekt opeens zijn beurs en
geeft een moeder, die hem morgen
zal vervangen handjekontantje het
salaris voor die ene invaldag. Zelf
moet-ie naar de bruiloft van zijn
zoon. Officiële vervangers zijn er
niet, dus wordt een ouder
gecharterd die morgen de honneurs
gaat waarnemen. En als je zelf niet
kunt werken, dan dien je zelf te zorgen voor een
vervanger, die je dan natuurlijk
ook zelf moet betalen. In
Leeuwarden heb ik nog nooit een
leraar zijn eigen vervanger zien
betalen, ik denk dat dan de
“rapen gaar” zijn. Dan
is er opeens paniek bij de conciërge:
het barst van de kevers in zijn
opruimhok. Wat is er aan de hand?
Vorige weekend heeft de school veel
gratis stookhout gekregen. Dit hout
is nodig als brandstof bij het
prepareren van het traditionele
potje
kos.
Eén
keer per jaar worden op het
schoolplein de potten van stal
gehaald, grote zwarte potten,
waarin straks alle ingrediënten
verdwijnen voor een heerlijk potje
kos. Men gooit er van alles in:
groentes, kruiden, aardappelen,
hele kippen, kruiden, zout, en nog
meer, wat maar voorradig is. Dat
gerecht moet dan uren stoven,
sudderen. Dat duurt heel lang.
Intussen drinkt men dan wat, …
en
nog wat, …
en nog wat. En na al
dat wachten, …
en drinken, heeft
iedereen erg veel honger. Het
resultaat is dan ook dat zo’n
potje kos erin gaat als koek. Het
is heerlijk.
De
traditie hier op school is, dat het
gemaakt wordt voor de buurtbewoners
en de ouders. Dat zijn veel mensen,
dus er zijn ook veel potten. Dat
wordt niet gratis weggeven, nee,
dat wordt verkocht. De winst wordt
dan weer gestort in het speciale
fonds, dat nodig is ter
financiering van het
afscheidsfeest, als de oudste
leerlingen de school gaan verlaten,
het bal voor de
graduates.
Dat hout ligt opgeslagen in de
school, achter slot en grendel, dat
moet wel, anders is het een paar
dagen later al weggehaald door
onbekenden. Maar dit hout blijkt
vol te zitten met kevers, grote
kevers. Minstens 3 cm lange
beestjes, rennen in en uit de
stammen, het zijn allemaal gaten en
holen, vol met snelle kevers. En
dit hout moet nu natuurlijk snel
naar buiten, dat is logisch
nietwaar. Anders kom je de volgende
ochtend op school, …
en is je hele
hard-kartonnen schooltje
opgevreten. Dag schooltje,
hahaha.
Terug
op mijn school in Leeuwarden
Toen
ik in december even op mijn school,
Piter Jelles
Nylan, ronddwaalde,
werd ik verrast door de enorme
inzet van ontzettend veel
collega’s en leerlingen. Er was
van alles op touw gezet. Veel
collega’s hebben meegeholpen,
meegedacht, ideeën ontwikkeld om
ook onze leerlingen iets te laten
doen voor deze arme kids In South
Africa.
Kinderen voor kinderen.
Zo
was er eerst een sponsorloop.
Onder buitengewoon lage
temperaturen renden allerlei
collega’s en leerlingen rondjes
om
de school.
En er was een
kerstmarkt. Door
leerlingen gemaakte
producten
werden aan de man gebracht. En
intussen rook het heerlijk in de
kantine, er werd gekookt en
gebakken enne … het was een heel
gezellige avond.
Na
aftrek van alle kosten kon alsnog
een bedrag van € 781,20 worden
overgemaakt.
Het totale bedrag
werd
dus
€ 2281,20 … ja, het is
precies uitgerekend!
Fantastisch! Collega’s, bedankt,
bedankt voor je inzet.
Ons
gebaar, onze donatie, poetst een
klein vlekje op de wereldkaart een
beetje op, daar in Ocean View, Fish
Hoek, Cape
town, hebben ze een
lucky
day.
Gedurende
al die weken heb ik veel zin en
waarschijnlijk nog meer onzin
verstuurd. Over
South-Africa, hoe
mooi het land is, hoe vriendelijk
de mensen zijn en ook over de vele
problemen.
Namens
de Primary Ocean View stuurde
Faiek een eerste reactie:
Please
convey our thanks and appreciation
to your school and the other school
for all the monies that they sent.
We have received an amount of
781.20 Euros which is the
equivellent of R 6359.91 in our
currency. In total we have thus
received an amount of R 21 359.91
and we have bought sports equipment
of that money and we intend sending
you photos of all the equipment to
show you how our youngsters
appreciate what you have given to
us. Send regards to the staff at
your school and tell them how much
we appreciate their contribution to
the education of our
youngsters.
Het
contact met het schooltje liep in
het begin wat moeilijk. Ik zou
contact houden via onderwijzer
Faiek, alleen hij had een computer
met een internetverbinding, maar na
enkele maanden internetstilte kreeg
ik weer een reactie:
“My
system has crashed and it’s going
to take some money for me to get my
system back on
line.
However, our
schoolsystem is now up and running
and I will correspond with you via
the school”.
Het
schooltje heeft nu zelf een
internetaansluiting!
Maar
helaas
werkt
dat
intussen
nier
meer
...
We
hadden samen grote plannen, we
wilden proberen de leerlingen van
hier te laten corresponderen met
die kids in
South-Afrika.
Maar
helaas, intussen werkt ook de
schoolinternetaansluiting niet
meer, … aha, ja, contact houden
blijft een lastige zaak!
Ik
heb op dit schooltje genoten, met
die 1000
kids, vooral die
kids,
fantastische
kids!
Namens
al mijn nieuwe collega’s en mijn jonge leerlingen in South
Africa,
bedank ik al die mensen in
Nederland die mij hierbij geholpen
hebben, dat zijn er veel,
THANXXX,
THANXXX,
THANXXX. Dankzij jullie,
kunnen deze ukkepukkies de komende
periode een fantastische sportieve
tijd beleven. Misschien durf ik op
school straks geen paperclippie
meer aan te vragen …
volunteren,
leuk werk hè? Ja, echt wel!
Ciao,
ciao,
Wiebe Idsinga
