Rond    Alanya


Herfstvakantie, oktober 2005

Eén dag voor vertrek naar Turkije boekten we deze reis. De weersvooruitzichten in Nederland lijken regenachtig en wij willen toch nog wel even een weekje nazomeren. We vinden voor € 159 een leuk tripje naar een hotelletje rond Alanya. En we racen weer naar de zolder op zoek naar de koffers …

Toch nog enige consternatie op het laatste moment, we zouden vliegen met Martinair, maar we worden direct al overgeboekt op een vlucht met Atlas Jet. En achteraf kunnen we zeggen: perfect, een nieuw toestel, eten aan boord, gezellige bediening, vriendelijke stewardessen, geen vertragingen, helemaal oké!

De heenreis verloopt voorspoedig, maar van Leeuwarden naar dat hotelletje, een kilometer of 14 oostelijk van Alanya, duurt toch wel 12 uren. Vooral die bustrip van Antalya naar Alanya neemt minstens 3 uren in beslag. Maar we worden zeer hartelijk ontvangen, aha, we krijgen een prachtige kamer met een palmboom voor het balkon en uitzicht op een kerkhof, maar de kok springt direct uit de veren en bereidt nog om elf uur ’s avonds een heerlijke maaltijd voor ons. We voelen ons direct al thuis.

Het weer is fantastisch de volgende ochtend: zon, aha, heerlijk, en de vooruitzichten voor deze laatste week in oktober zijn meer dan geweldig, temperaturen tussen de 25 en 28 graden, geen wolkje aan de lucht!

Op zondag gaan we via een tunneltje naar het strand, nou ja, stenen en kiezels, maar er staat al een vriendelijke barman ons op te wachten, er zijn gratis ligbedden, een blauwe zee, het is bladstil, een voorzichtige branding, kan een vakantie beter beginnen? ’s Middags maken we kennis met de reisleider. De verhalen zijn bekend natuurlijk, je kunt bij hem een excursie boeken, hij wijst je op de gevaren van de slimme, Turkse jongens met hun wisseltrucs, adviseert om toch vooral geen auto’s en of scooters te huren in verband met de eventuele risico’s, enne …

   
Nog ontzettend veel oude Java's ...

Maar recht tegenover het hotel zit de lokale verhuurder van al dat fraais en wij besluiten dus direct voor de eerste drie dagen een scooter te huren! Kosten € 15 per dag. Hij verhuurt ook jeeps voor € 25 per dag, maar het weer is zo fantastisch, dat wij niet zoals in Nederland in een autootje willen rijden, nee de haren moeten eens lekker in de wind. Het zijn 100 cc scootertjes en die dingen lopen dus snel. Niemand rijdt hier met een helm, dus … niet zo verstandig, …  ook wij laten die toch al kapotte petten maar in de opbergruimte onder het zadel.

 

In Alanya rijden we eerst eens door het centrum met al die winkeltjes, maar direct daarna gaan we naar de haven. We willen de bootjes zien, die prachtige kleine, blauw-witte vissersbootjes. Al direct ontmoeten we natuurlijk schippers die ons voor enkele euro’s een tochtje rond de beroemde rots aanbieden. We gaan met iemand mee, voor € 5 even een uurtje de zee op. Hij laat ons de bekende holen in die rots zien, … vanaf water niveau kun je hier binnendoor helemaal naar die ruïne boven op de rots klauteren en vanaf daar kun je er dwars doorheen en kom je netjes aan de andere kant uit, waar je dan met een sprong van zo’n 10 meter weer in het water van de Middellandse Zee belandt. Intussen verschalkt hij voor zichzelf nog een visje, zijn middaglunch! ’s Middags racen we nog even naar het bekende Kleopatra strand, echt een zandstrand, tenminste als je zo ver mogelijk westelijk op dit strand bivakkeert. Kom je dichterbij Alanya zelf, dan verandert ook hier dit strand weer in kleine kiezels.

       
Kleopatrastrand

Echt rust hebben we nog niet op deze maandag. Na een uurtje zonnen maken we een tochtje door het achterland. We rijden langs bananenplantages en vinden allerlei boomgaarden met sinaasappelen en citroenen, terwijl we regelmatig opgeschrikt worden door het Islamitische gezang uit de luidsprekers uit de vele moskeeën. Ja, in deze week is het nog steeds Ramadan. Door de moslims wordt overdag niet gegeten, gedronken, gerookt …

 

We hebben een plattegrond gekocht van de omgeving en gaan  dinsdag op zoek naar de vele picknickrestaurantjes lang de rivier: DIM CAYI. Het is een prachtig kronkelend riviertje in een smal en diep dal en om de paar honderd meter is door een enthousiaste Turk een restaurantje langs de oevers gebouwd. In de rivier drijven allerlei vlotten waarop je kunt genieten van de thee en er zijn allerlei verschillende soorten  bruggetjes gebouwd om de overkant van dit nu traag stromende watertje te bereiken, heel idyllisch en romantisch. We merken dat het naseizoen is, het is overal heerlijk rustig. In de rivier zwemmen forellen, die door de uitbaters worden gevangen. Ze staan op het menu! Op  straat zien we ook opeens een slangetje van een meter lang. Hij heeft de overkant helaas niet gehaald, hij wordt overreden door een passerende jeep … Spijtig!

’s Middags gaan we shoppen in Alanya. Veel kleding wordt goedkoop aangeboden. Spijkerbroeken vanaf €10 en shirtjes, 5 halen en voor 3 betalen! Naseizoenprijsjes? Toch wordt één verkopertje wel een beetje nijdig, als we niet een leren jasje bij hem kopen. Hij had nog wel zo zijn best gedaan, toch?

Niet alles blijkt goedkoop!
In het hotel bestelden we Baccardi-cola. Oeps, € 5! Dat tikt dus aan, als je al een tijdje gezellig zit, nietwaar? Van een stel Ossies uit Dresden leerden we dat je beter Wodka-cola kan bestellen, slechts € 3,  Nou ja …
’s Avonds vinden we een gezellig terrasje met uitzicht op zee. We willen foto’s maken van de sunset. Je kunt hier aan het strand echt de “son in de see sien sakken”. Maar voor dit unieke uitzicht moet betaald worden. Vier drankjes kosten € 24 !!! We zitten dan ook alleen op dit terras. We zijn er niet weer geweest, aha, te uniek!

Op woensdagochtend rijden we de hoge rots bij Alanya op. Het valt niet mee er te komen. Er is een internationale triatlon en alle wegen rondom het centrum zijn afgezet en overal versperren overijverige agenten ons de weg. Maar met ons snelle scootertje vinden we toch een sluipweg en belanden we op een prachtig punt op deze rots, vanwaar we een schitterend uitzicht over de haven hebben.
De ober is zeer vriendelijk en vandaag zijn prijsjes weer redelijk. Hij heeft er bovendien een grote telescoop staan. Het ding haalt 1400 keer dichterbij! Vanaf grote afstand kunnen we opeens allerlei details waarnemen van fanatieke sporters. Met zijn kijkertje wijst hij ons ook fijntjes op de vele nieuwbouwprojecten in de omgeving. Veel buitenlanders kopen momenteel appartementen in Turkije. 
Vanaf € 50.000 tot € 70.000 is er volop keus. Hij wil ons wel gratis terplekke rondleiden en zouden we interesse hebben, … hij laat zijn visitekaartje achter.

’s Middags belanden we opnieuw op het Kleopatra strand, heerlijk, een beetje zonnen, zwemmen, snorkelen en langs het strand sjouwen.
We vinden in een zijstraatje van een achterafstraatje een klein Turks restaurantje. We bestellen een  klein Turks pizzaatje en een slappe hap broodje kebab en twee blikjes cola. Het kost € 10 afgerond! Echt goedkoop is het allemaal niet meer. Als we vertrekken, zwaaien ze ons wel vriendelijk uit, overigens.

Intussen blijkt dat je in Alanya geen Turkse Lira’s meer nodig hebt. Overal kun je betalen met Euro’s. Wel moet je blijven opletten, welke koers ze toepassen.

Op donderdag hebben we ons laten verleiden tot het maken van een excursie naar Manavgat, een stadje zo’n 60 km westelijk van Alanya. Het belooft een prachtige trip te worden: een beetje wandelen over de plaatselijk markt, het maken van een boottochtje en een bezoek aan de waterval en alles All Inclusive!

Gelukkig doet Murat, de reisleider vreselijk zijn best! Hij geeft info over de omgeving en op rustige momenten vertelt hij moppen. Zo ook het verhaal over zijn broer:

Zo vertelt hij dat hij eens in een auto een trip maakte met toeristen. En toen ze een stoplicht naderden dat op rood stond, gaf hij opeens extra veel gas, dwars door het rode licht! De toeristen reageren verbaasd:”Murat, wat doe je nu, je kan ons wel doodrijden, dit is toch levensgevaarlijk?” Maar hij zegt: “Dat heb ik van mijn broer geleerd, die doet dat ook.”
Even later komen ze opnieuw bij een kruispunt en opnieuw staat het stoplicht op rood en opnieuw rijdt hij door rood licht.
De toeristen reageren: “Murat, laat ons alstublieft uit de auto, dit loopt direct verkeerd af, dit willen wij niet!”
En Murat mompelt opnieuw, dat-ie dat zo van zijn broer heeft geleerd.
De toeristen zien het nog even aan. Dan komen ze bij een stoplicht dat op groen staat.
En wat denk je, … vol in de remmen! Piepend komt de auto tot stilstand.
De toeristen snappen er niets meer van:“Murat, nu is ’t groen, nu kun je toch doorrijden?”
“Nee, “Zegt Murat, “echt niet, straks komt mijn broer misschien wel langs!”

Maar verder heeft deze excursie niet veel om hakken. De boottocht is erg kort. We worden op een strandje gedumpt, waar we kunnen wachten terwijl de koks de middaglunch voorbereiden. Nou, dat is dus niet te eten, vreselijk! De drank is gratis en onbeperkt. Het schip is met 100 man afgeladen en veel toeristen proberen nu de gemaakte kosten terug te verdienen door zoveel mogelijk gratis consumpties af te halen!

Vrijdag, de laatste dag eigenlijk al weer. Eén weekje vliegt voorbij. We gaan opnieuw met ons scootertje naar de beach van Kleopatra, het mooiste strand. Maar halverwege besluiten we eerst een vroeg bakkie te halen in de pittoreske  haven van Alanya. Terwijl we foto’s maken van de kleine vissersschepen, raken we in gesprek met een opaatje. Hij blijkt de eigenaar te zijn van vier kleine vissersbootjes. Bovendien heeft hij nog twee grote boten in de haven, waarmee zijn zoons rondtochten maken met toeristen.
Als we willen, mogen we wel meevaren, de netten uitzetten in de Middellandse Zee. We varen met één van zijn zoons mee. Hij verdient met deze visserij zo ongeveer € 75 tot € 100 per dag. Het wordt een prachtige tocht.

En de laatste dag wordt dus weer een reisdag, lekker ’s nachts om twee uur uit je bed, want om half drie staat de otobüs al voor. Opnieuw een reisdag van 12 uur. Zaterdagmiddag zijn we weer thuis, moe, maar voldaan. Een heerlijk weekje relaxen. Alanya, een prachtig stadje om even na te zomeren!