EL GOUNA, EGYPTE, mei-vakantie 2005-05-07

TOUCHED BY A TURTLE,

Nou ja,nou ja, bijna dan …,
Wiebe, zie je ‘m niet?
Nee!
Je zwemt er tegen aan!
Kijk vóór je!
Oeps …,

En ja, op minder dan één meter, ja echt minder dan één meter, zwemt, drijft, een grote schildpad aan de oppervlakte van de Rode Zee.
Ik zocht op de bodem, mijn ogen speurden elke vierkante meter af, ja, op de bodem, zo’n 20 meter beneden mij.
Ik had die kreet gehoord.

A TURTLE, A TURTLE !!!

Ik moest nog zo’n 30 meter zwemmen, daar zat ergens een schildpad!
Andere snorkelaars hadden ‘m gezien, wat een kans!
Als een gek accelereer ik erheen, wauw, een TURTLE, midden in de RODE ZEE!
Waar zit dat beest? Geen idee!
Totdat ik een tik op mijn schouder krijg …

KIJK, … VOOR JE!

Ik sta oog in oog met ‘m, z’n koppie boven water, allemachtig wat een grote!
Minstens een meter? Nog langer?
In een laatste flits zie ik nog z’n snavel of zoiets.

Bijna crashte ik met m’n kop tegen zijn harde, groene schild …
Bijna kraste hij met z’n fraaie kop zijn paraaf op mijn natte schedel …

En dan, is het al voorbij, hij duikt, GOODBYE TURTLE!

We volgen hem, drijvend aan de oppervlakte nog minstens een kwartier. Mijn vriend glijdt diagonaal naar de bodem, vol met stenen en prachtig koraal. We zien hem snoepend aan het koraal zijn weg vervolgen. Hij zweeft over een ander uniek exemplaar, een krokodillenvis! Dit voorwereldlijk monster ligt als een sculptuur een rotsblok te imiteren.

           
           Met onze reisgenoten Trudie en Barry op zoek naar barracuda's ...

Jeetje, die Rode Zee, het bestaat dus echt! Onvergetelijk!

We hebben op het laatste nippertje een lastminute geboekt bij Fly4less, voor € 299 pp een weekje naar Egypte, de Rode zee. Dit keer vliegen we met Martinair. Een charmante glimlach van een in een rood pakkie gestoken, jonge stewardess verleidt ons deel te nemen aan een van de nieuwe mogelijkheden om zelf even in te checken.

Wel, en dat gaat nog niet probleemloos.

We moeten apart inchecken en hebben geluk dat we nog twee stoelen naast elkaar kunnen bemachtigen, dat in tegenstelling tot een ouder echtpaar dat een reis naar Cuba heeft geboekt. Ze kijken elkaar teleurgesteld aan, omdat ze al tijdens hun lange vlucht ver uit elkaar moeten zitten, hij in rij 19, zij vindt nog een stoel in rij 27!

Samen op reis en toch gescheiden!

Onze trip verloopt niet probleemloos. Een passagier is zoek, we blijken een tussenlanding in Luxor te moeten maken, waar een passagier z’n beurs met geld vergeet en dat wordt uiteraard door de bemanning heel netjes opgelost terwijl een paar honderd andere passagiers geduldig blijven wachten, een motor wil niet meer starten, we krijgen maar geen nieuwe toestemming om vandaar te mogen vertrekken, bij aankomst in Hurghada is iemand z’n koffers kwijt, die blijken nog in Amsterdam te staan, ook schuift Egypte juist deze nacht de zomertijd in, enfin, … we hebben tijd, de vakantie begint pas, nietwaar?

We vertrokken vanmorgen om 9.00 uur uit Leeuwarden, om 03.00 ’s nachts duiken we ons bed in. 18 uren onderweg! Het vliegen gaat wel snel, maar de rest, hé?

Maar midden in de nacht krijgen we nog een maaltijd aangeboden in het hotel en we krijgen een family-room van wel 15 meter lang, ja, dan is toch alles weer 100% oké, nietwaar?

Hassan blijkt onze plaatselijke reisleider te zijn. Maar zijn briefing duurt wel erg lang, wij willen naar buiten, we zaten in Nederland al te lang binnen, we willen direct naar de Rode Zee …

 

Panoramahotel, gelegen aan één van de lagunes

El Gouna is een rustig dorpje, gelegen aan de vele lagunes. Een gratis shuttleboot brengt je in enkele minuten van je hotel naar de beach. We nemen onze snorkelapparatuur mee, maar bij deze beach valt eigenlijk niet te snorkelen. Er zwemmen nauwelijks vissen, het water is koud en op ’t strand is alleen het water gratis. De all-inclusive faciliteiten gelden alleen in het hotel. We houden het bij een zonnebad en een strandwandeling. Het is wel zo’n 30 graden, maar ook een beetje bewolkt. We hebben geluk, onze bleke huiden verbranden tenminste niet al direct op deze eerste dag, heerlijk, een beetje acclimatiseren vandaag.  

 

De volgende ochtend willen we naar “Downtown”, het oude stadscentrum van El Gouna. We passeren het zwembad, waar de eerste dames zich al om negen uur verzekerd hebben van een ligstoel, zij lijken te wachten op de hitte van de Egyptische zon om nog iets bruiner te worden.  

 
El Gouna

 

Het is nog rustig in de smalle straatjes. We vinden vele restaurantjes, kleine winkeltjes en waarderen al die prachtige kleuren, veel terracotta en okergeel. Het doet allemaal nogal nieuw aan, we vinden dan ook niets authentieks. We krijgen ook hier een beetje een Disney-gevoel. Je moet niet te snel lopen, want dan ben je er zo doorheen, het is een piepklein centrumpje, maar wel veel heerlijke terrasjes. Er liggen veel kussens op straat, waarop je ’s avonds kunt uitrusten en genieten van een waterpijp.

El Gouna, down town

We wandelen door naar de marina, de haven, … en ook hier, alles is spiksplinternieuw. Het lijkt of dit hele dorpje gisteren nog uit de grond is gestampt. Ook zien we op veel plaatsen nieuwe bouwactiviteiten, nog meer hotels, ja, Egypte verwacht in de toekomst nog meer toeristen! Heeft de toeristische inkomstenbron de inkomsten uit het Suezkanaal al overtroffen?

Bij een kite-surfcentrum is het al gezellig druk, men verwacht vandaag veel wind, dat wordt dus spectaculair!

Maar verder is er weinig te doen in dit lieve stadje. Met een tok-tok, een moderne variant op de Indiase taxi-scootertjes gaan we terug naar het hotel. De dames liggen nog keurig uitgevleid, schouder aan schouder, te glinsteren door de zonnecrèmes bij het zwembad.

Wij hebben ’t snel gezien hier! Als je echt iets wil beleven, dan moet je wat regelen.
Op zoek naar Hassan!

We gaan naar de Bedoeïenen, aha, met quads!
Het dorpje ligt zo’n 25 km verderop in de woestijn.

Getooid met prachtige hoofddoeken klimmen we op deze 250 cc automatische motortjes. Gas geven met je duim en scheuren maar.

Met twee nieuwe vrienden uit het hotel, Rob en Robert, pa en zoon, en nog twee gezellige jonge stellen, gaan we onder begeleiding van een Egyptische lector, een paar lokale motorliefhebbers en een cameraman, ahum …, op weg!

 

Het rijden op die quads in de woestijn is werkelijk hartstikke leuk, behalve als je helemaal achteraan rijdt. Het zand vliegt meters omhoog en soms ben je het zicht op je voorgangers totaal kwijt. Het wordt zandhappen, af en toe gokkend of je zult remmen, dan wel links of rechts moet uitwijken, als plots je voorganger weer uit het stof opduikt. Die hoofddoek heeft z’n waarde bewezen, aha, want al bij de eerste pauzestop is iedereen geel van het woestijnstof. De fibraties door de hoge snelheid en de soms zeer ribbelige ondergrond doen een fanatieke aanval op al je spieren en botten, een geavanceerde trilplaat om gewicht te verliezen valt bij deze motorervaring totaal in het niet.

Het originele Bedoeïenendorpje valt een beetje tegen. We krijgen een koppie thee en mogen even een kwartiertje op de rug van een aantal kamelen bijkomen van onze quadtrip.

In het dorpje vinden we een moskeetje en een jonge moeder die voordoet hoe je een soort pannenkoek kunt bakken op een houtvuurtje. Ik heb nog gevraagd waar ze dat hout vandaan haalt, omdat ik nergens in deze woestijn een boom had gezien. Een duidelijk antwoord kreeg ik niet, maar ergens zal toch wel een oase moeten zijn, waar bomen groeien. Anyway, die pannenkoek mogen we zelf opeten of voeren aan de aanwezige geiten. Vandaag hebben de geiten geluk.

 

Bedoeïenen

Na twee waterputten bewonderd te hebben, die uiteraard voor deze mensen van levensbelang zijn, krijgen we een lunch aangeboden. Ongelooflijke hoeveelheden voedsel worden geserveerd, meegenomen uit de luxe hotels aan de kust. Volgens de gids zou het dagelijkse voedsel van dit Bedoeïenenvolk ons wel eens tegen kunnen vallen. En daar was ik nou net zo nieuwsgierig naar.

Van deze dag in de woestijn wordt een fimpje gemaakt. Voor € 30 kun je ’t kopen. Naast een impressie van deze dag zou er ook iets opstaan van Cairo, Luxor, het onderwaterleven in de Rode Zee, en …, nou ja, waarschijnlijk zijn ze het door de hitte vergeten. Bij thuiskomst ontwaren we slechts stoffige beelden in een minderwaardige kwaliteit.

Niet kopen dus!

Toch hebben we een heerlijke, ontspannende dag beleefd in de woestijn, veel gehoest, gekucht en gelachen! Een fantastische ervaring.

 

Op dag 4 gaan we naar Sharm El Naga, het ligt op 50 km afstand, waar je zo vanaf het strand de zee in kunt wandelen om te snorkelen. De vissen zijn de toeristen blijkbaar gewend, want ze tonen hun nieuwsgierigheid door  gewoon tegen je duikbril aan te tikken.

Als een aantal kleine kinderen niet verder de zee in durft, treedt een soort lokale baywatch-figuur op. Door hard in zijn handen te klappen lokt hij honderden vissen tot kniehoogte-diep water. De vissen, in alle kleuren van de regenboog, zwemmen tussen je benen door, het krioelt er werkelijk van. Het lijkt wel of hier sprake is van een soort Pavlov-effect, zijn ze geconditioneerd? Volgt na het in de handen klappen de uitreiking van voedsel? Officieel is het voeren van vissen verboden, althans, dat wordt op grote borden rondom deze prachtige lokatie vermeld, maar …

In ieder geval, sommige kids genieten, anderen worden een beetje bang zo omsingeld te worden door al die spartelende visjes.

We hebben een supermiddag met Monique en haar Bink. Zij zitten in Hurghada in het Marlin Beach Hotel en zijn daar erg positief over. En dat is heerlijk nieuws voor ons, omdat dat hotel over een aantal maanden ons vertrekpunt van volgende trips rond de Rode Zee zal worden.

Ook bij deze trip hoorde weer een extra lunch, ja, we eten wat af hier in Egypte. 

Ter vermaak van de gasten worden in het hotel speciale avondjes georganiseerd. Deze avond was er een Egyptische avond met een prachtige buikdanseres. Blijkbaar had zij mijn site nog niet gelezen, want dan had ze kunnen weten, dat ik niet zo’n goeie danser ben. Daar is ze nu wel achter gekomen, denk ik … 

Een Afrikaanse avond bracht veel trommelaars rond de dansvloer die de echte dansers met ontbloot bovenlichaam en een deel van het publiek opzweepten door hun roffelende, rimische muziek. 

Oeps, we verslapen ons een beetje de volgende dag. Het is laat geworden, wel een wekker gezet, maar niets gehoord. 12 uur geslapen! Nou ja, vakantie vieren is ook uitrusten, nietwaar, maar liever niet met de ogen dicht! 

Zo’n 8-daags reisje kort, we hebben nog twee volle dagen en we willen weer snorkelen.

Waar is Hassan? 

Sommige dames rond het zwembad beginnen intussen al aardig te verkleuren. Ja, het is heet, steeds rond de 30 graden en de zon staat recht boven ons. Wij gebruiken beschermingsfactor 30, een waar sunblock dus. Het helpt echt en we zouden nog steeds even wit zijn geweest als voor vertrek, als we het tenminste niet één dag vergeten zouden zijn.  

We maken een dagtocht naar Mahmeya, een paradijselijk Bounty eiland midden in de Rode Zee. Mahmeya betekent “protected”, beschermd natuurgebied, maar je mag aan land. Gelukkig maar, want er is een restaurant en een bar. Vanaf het prachtige witte strand kun je snorkelen.

 

Bovendien is er per boot een extra trip naar één van de riffen, visjes, visjes, visjes, echt in alle kleuren, adembenemend mooi!

Het eiland is prachtig, maar we betaalden voor deze trip € 55 pp en dat is eigenlijk teveel, zeker in vergelijking met onze laatste tocht, waar we voor een dag op zee slechts € 20 pp hoefden te betalen.

In ons hotel is een duikclub, maar ze nemen voor dit  kleine bedrag ook snorkelaars graag mee. We zien prachtige riffen, het mooiste koraal, indrukwekkend!

Het hoogtepunt op deze trip werd de ontmoeting met die big turtle, een schildpad die even de moeite had genomen ons dag te zeggen. Bovendien zien we meterslange barracuda’s, oeps!

En dan tenslotte:

El Gouna blijkt een rustig stadje, geen vervelende handelaartjes, die proberen je hun winkeltje in lokken.

De bediening in het hotel is zeer vriendelijk, altijd behulpzaam. Nadat de kamer weer was schoongemaakt, vonden we elke dag een nieuw schepsel op ons bed. Met behulp van dekens, lakens, kussens, wc-rollen, brilletjes etc. werd steeds opnieuw iets in elkaar geflanst. Soms vonden we een zwaan, een krokodil, dan weer een ander monster op ons bed.

De nationale hobby in Egypte is afdingen. Na enig handelen en soms zogenaamd geïrriteerd weglopen, krijg je het meestal wel voor 30 à 50 % van de oorspronkelijke vraagprijs. 

Fata morgana
Rijdend door de woestijn zagen we op enige afstand grote meren, zeeën van blinkend water. En als we dichterbij kwamen, was alles weer verdampt en opgedroogd, een fata morgana! Het is zoals de schittering boven het asfalt op een hete dag.

Die uitgemergelde Skytours-toerist, met een rugzakje en in zijn hand een verwrongen landkaart van de omgeving, kruipend op weg naar die palmboom met daaronder dat koele meertje, hebben we niet gezien.

Aha, door de opwarming van de laagjes lucht vlak boven het hete woestijnzand buigt het licht een beetje af en dat zorgt voor die schittering, maar … ja, het blijft een fantastisch gezicht, je midden in de onmetelijke zandvlaktes  omringd te voelen door al die bedrieglijke zeeën! 

Wij hebben een relaxed weekje achter de rug. ’t Jeukt alleen wat op de rug, ja, we vervellen, toch onderweg ergens lekker verbrand.

El Gouna, één weekje genieten, lang genoeg.