Door de Sinaï naar Cairo

We hebben een prachtige tocht voor de boeg, dwars door de Sinaï naar Cairo, een tocht van ongeveer 6 uur.  

We worden opgehaald door een klein busje en maken de tocht met drie andere deelnemers. Naast de bestuurder zit een lokale reisleider die nu zelf vakantie heeft en ook op weg is naar Cairo om zijn familie weer eens te bezoeken.   

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg worden we in totaal 8 keer gecontroleerd bij checkpoints. Niet elke keer hoeven we de paspoorten te tonen, soms wordt alleen gekeken naar de bagage, dan weer krijgen we een spiedende blik door het interieur. Een andere keer wordt de onderkant van voertuigen gecontroleerd met speciale apparatuur. Die controles horen bij het dagelijks leven, we vinden het prima, immers één week voor ons bezoek ontploften in Taga nog die bommen voor het hotel.    

 

 

 

 

 

 

De tocht door misschien wel de mooiste woestijn ter wereld is indrukwekkend. Veel zand natuurlijk, maar ook afwisseling. We zien zandheuvels en zandbergen, toch ook hier en daar een verdwaald boompje en dorpjes, verschrikkelijk saaie witte flatgebouwen midden in de woestijn. Hier wonen de Egyptenaren die een baantje gevonden hebben in één van de vele resorts aan de Rode Zee. Af en toe vinden we een oase, ja, het bestaat dus echt.  

Maar verder vooral kaarsrechte, eindeloze wegen die deze zandbak doorkruisen.

Onder een groot reclamebord zien we dromedarissen, ze hebben hier in Egypte slechts één bult. Hier noemen ze  toch gewoon kamelen.

Onder dit grote bord zit een zestal kamelen

Door een streng gecontroleerde tunnel onder het Suezkanaal verlaten we Azië en gaan naar het Afrikaanse continent. En als je dan een uurtje later over één van de vele bruggen van de Nijl rijdt, zie je in de verte de metropool Cairo en op de voorgrond een zwoegend ezeltje.

 

De eerste indruk van Cairo is een heerlijke chaos; wat een getoeter en wat een stank. Er wonen in deze grote stad meer inwoners dan in geheel Nederland. Veel buitenwijken zien er armoedig uit, rommelig, vies. Veel woningen zijn niet afgebouwd, het vlechtwerk van de betonnen constructies steekt bijna overal boven de daken uit. 

Maar we vinden ook nieuwbouw, hele mooie appartementen. Zo’n  nieuw appartement kost ongeveer € 20.000 en dat is voor een gewone Egyptenaar onbetaalbaar. Om een redelijk goed leven te leiden in Cairo heb je minstens € 500 nodig. En het  salaris van een barkeeper is hier € 100 per maand, voor veel mensen zijn die mooie nieuwe appartementen dus onbetaalbaar. 

Wij slapen in het Hilton Pyramide Golf Resort Hotel. Vanaf het balkon hebben we uitzicht op de piramiden en als we over de prachtige groene golfvelden kijken, zien we in de verte de kale woestijn. Het blijkt een extreem grote kamer te zijn, 16 grote stappen vanaf de deur tot de rand van het balkon. 

 

 

 

 

 

 

De piramide van Cheops                                   En dit mag dus echt niet!

De beroemde piramiden van Gizeh staan gewoon in de buitenwijken van de stad. En de Cheops, één van de zeven wereldwonderen, is werkelijk enorm hoog. Op dit moment bijna 138,75 meter, oorspronkelijk was-ie zelfs 146,6 meter. De lengte van de zijde is iets meer dan 230 meter. De oorspronkelijke naam was Choefoe. Het aardige is dat ze werkelijk niets in deze grootste piramide hebben gevonden, alleen een slechts 7,5 cm ivoren beeldje, dat je nu nog in het Cairo museum kunt bewonderen.

 

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

Uitzicht vanaf de Cheops over Cairo                                                                                            Het labyrint van de ingang van Cheops

 

Gezien de werkelijk enorme hitte in de piramide en de smalle, lage gangen is de toegang tot deze piramide beperkt. Zowel ’s morgens als ’s middags laten ze slechts 150 bezoekers toe. De entree is 100 Egyptische Ponden. Ter vergelijking, wil je de kleinste van deze drie piramiden bezoeken, de piramide van Menkaure, dan betaal je slechts 10 Egyptische ponden. Ook deze kleinste heeft overigens nog steeds een hoogte van iets meer dan 65 meter. De mogelijkheid om deze piramide te bewonderen is onbeperkt. Maar binnen vind je niets! Het leukst is misschien de glimmende, zwetende gezichten van kromlopende toeristen, allen hijgend en puffend in claustrofobische ruimten. 

                      

 

 

 

              

                                                                                                             Security!

 

                                     Het zijn echt grote keien ...                                        

Prachtig is de Sfinx ( afgeleid van het Egyptische sjesap anch, dat “levend beeld” betekent), een uniek monument: het hoofd van de koning met de nemes-doek getooid staat op een 57 m lang, leeuwvormig lichaam. Het beeld is diverse malen geheel of gedeeltelijk door het woestijnzand bedolven geweest.   

 

 

’s Middags bezoeken we het museum in Cairo. Onze reisleider heeft op de universiteit Egyptologie gestudeerd en kan over elk detail van elk beeld wel urenlang kletsen. Het duurt ons wat te lang. Wij zijn geïnteresseerd in de schatten van Toetanchamon en in de kopie van de beroemde Rosetta-steen. ( Het origineel bevindt zich, een beetje vreemd, in het Brits Museum).  

Helaas mag er niet meer gefotografeerd worden!  

Hiërogliefen

Het woord hiëroglief komt uit het Grieks en betekent “heilige gravering”. Deze Egyptische tekens ontstonden in de tijd van 3000 jaar Christus. Het bestaat uit zo’n 700 symbolen. Elk tekentje betekent een voorwerp of een klank en ze lezen het van boven naar beneden.
In 1799 vonden Franse soldaten in de plaats Rosetta een steen met daarop Griekse teksten en ook fragmenten, geschreven in hiërogliefen. Na jaren lukte het Jean-François Champolllion (1790-1832) om het schrift te ontcijferen. 

U bevindt zich op idsreizen.nl, vertaald  “in hiërogliefen”:

 

Buiten het museum heeft Tjik een uitgebreid gesprek met een aantal jonge Egyptische studentes, ze studeren “Monumenten” aan de universiteit. Na de studie willen ze, op één na, allemaal … trouwen en kinderen krijgen, enne … iets doen met studie? Nee dus! De Egyptische cultuur is wat dat betreft nog niet veranderd. De mannen willen aan de buitenwereld kunnen laten zien dat ze over voldoende financiële middelen beschikken om hun gezin te onderhouden, dus ‘werkende’ vrouwen is uit den boze. Dit laten ze ook zien door hun vrouw, hoe armlastig ze ook zijn, te ‘behangen’ met gouden sieraden.

In Cairo zien we opvallend veel oud-Nederlandse auto’s rijden. Sommige hebben nog het Nederlandse nummerbord en het gele NL-plaatje.  

 

 

 

 

 

 

De terugreis van Cairo naar Sharm el Sheikh maken we met het openbaar vervoer. Een soort luxe touringcar. Tijdens de lange rit worden op een tweetal TV’s video’s getoond van Egyptische komedies.
En onderweg krijgt de bus een lekke band, ja, de wegen liggen soms bezaaid met stenen en de banden van deze bussen zouden in Nederland al lang afgekeurd zijn.

We genieten in Sharm tenslotte nog van een heerlijke zonnige dag. Snorkelen dus, een beetje bijkomen van de trip naar Cairo.

De laatste zaterdagavond wordt nog EVEN GOED verpest door een onverwachts emergency-bericht van de lokale reisleider:

URGENT MESSAGE FOR ALL PASSENGERS!
In plaats van om rustig zondagmiddag 14.00 uur te vertrekken, krijgen we het bericht, direct de koffers te pakken. De bus die ons naar het vliegveld zal brengen staat al om middernacht voor de deur. Het vliegtuig zal vertrekken om 03.15 uur.
Ja, daar glipt weer een rustige nacht door je vingers, nietwaar?
Ons toestel zou gecancelled zijn! We hebben geen keus.
Uiteindelijk heeft ook dit middernachtelijk vertrek nog een paar extra uurtjes vertraging, het wordt 05.00 uur voor we Egypte verlaten.
De volgende dag heb ik even gecontroleerd of ons oorspronkelijke toestel inderdaad gecancelled zou zijn, ahum … mooi niet dus! Het betrof gewoon een geval van OVERBOEKING.

Is ons nu gewoon een extra vakantiedag door de neus geboord?
Op deze zogenaamde 8-daagse reis hebben we uiteindelijk 5 dagen genoten van onze 5-sterren Super-de-luxe hotelkamers.
Maar wij zijn tevreden! We wilden snorkelen, we wilden Cairo zien, dat is gelukt.
Thuis dan maar weer slapen, toch?  

Twee verdwaalde Bedoeïnen

 

Leestip:

Fatwa – Een waargebeurd familiedrama van Jacky Trevane.

Jacky was drieëntwintig toen ze in Egypte aankwam voor een vakantie met haar vriend Dave. Ze kon onmogelijk vermoeden dat een onschuldige vakantie zou veranderen in een nachtmerrie. Terwijl ze Dave kwijtraakt in het gewoel van een drukke straat, valt Jacky en verzwikt haar enkel. Ze wordt geholpen door Omar, een galante, knappe Egyptenaar. Het is liefde op het eerste gezicht.
Hij neemt haar mee naar huis, waar Jacky gastvrij door de familie wordt ontvangen. Binnen tien dagen trouwt ze met Omar. Daarna keert ze terug naar haar ouders in Engeland.
Tegen het advies van haar ouders in, reist ze terug naar Cairo en bekeert zich tot de islam. Hoewel ze hoopvol is en vol plannen zit, veranderen Jacky’s dromen in een verschrikking. Zes jaar lang mishandelt Omar haar en pleegt hij emotionele chantage. Dan beslist Jacky met haar twee kleine dochters te ontsnappen. Maar hoe?